De roofcultuur bij faillissementen

Op 3 april 2021 verscheen er op het Risk & Compliance Platform Europe een artikel van oud-advocaat en voormalig hoofdinspecteur van politie Jacob Vlaar over de roofcultuur bij faillissementen,  waarbij er vaak een grote rol is weggelegd voor liegende advocaten en / of curatoren.  Er zijn maar weinig mensen die je van hun vakantie kunt terug roepen om een klus te doen, maar voor  curatoren is dat vaak geen straf omdat zij als eersten recht hebben op geld dat er nog te halen is bij een faillissement en particuliere schuldeisers als laatsten in de rij staan als er uiteindelijk nog iets te halen valt.

Jacob Vlaar:

Zoals bekend leveren veel failliete boedels niets op; de boedel is leeg. De opkoper haalt de rommel op, soms geeft de bank de curator een boedelbijdrage om iets af te regelen en de boeken worden gesloten met weinig profijt voor de achtergebleven schuldeisers. De rechter-commissaris is niet blind en ziet dat ook gebeuren. Ik heb evenwel sterk de indruk dat bij de faillissementen waar wel wat te halen valt, de boedel wordt verdeeld onder de opkoper, curator en de bank. De rechter-commissaris kan niet anders dan dit goedkeuren. Als dit niet meer zou kunnen casu quo mogen, dan worden de lege boedels niet meer opgeruimd. Het resultaat is dat de schuldeisers nagenoeg niets meer krijgen en de groep insiders hangt samen in het ‘complot’. Ze weten van elkaar dat het eigenlijk formeel niet kan kloppen en om zeer veel activa af te voeren moet er soms ‘geïmproviseerd’ worden. Ik heb sterk de indruk, bevestigd door de Stichting Meldpunt MORES en de landelijke Fraudehelpdesk, dat dit op grote schaal plaats vindt. Sterker nog: er zijn bewijzen dat deze groep elkaar verder in de greep houdt en behoefte heeft aan meer omzet en elkaar helpt om meer bedrijven zonder noodzaak of gemanipuleerd in een faillissement te brengen, teneinde de activa te verdelen.

Ik heb dit ontdekt in de onderzoeken naar meerdere faillissementen zoals van de firma V. & Zn. Een bedrijf met activa van 20 miljoen en een schuld van 3,6 miljoen. Ik kan aantonen dat dit bedrijf failliet moest om een fraude van meer dan 100 miljoen euro te verhullen. Het systeem om daarna de activa weg te werken blijkt al jarenlang met succes toegepast te worden. Ik nodig u uit het dossier te lezen en te besluiten of dit een misstand is van maatschappelijk belang of niet.

Opgemerkt dient te worden dat in dit geval de curatoren en vooral de betrokken advocaat getraind zijn om een ‘rafeltje’ te ontdekken waar ze een procedure aan op kunnen hangen.  In de ogen van sommigen wordt dat gebruikt om een schikking richting boedel af te dwingen. In de ogen van anderen alleen bedoeld om uren te maken en de boedel te vullen. In de ogen van weer anderen om geldstromen aan te sturen.

Ik besef dat ik hiermee de vraag stel of er niet teveel vertrouwen wordt gesteld in alle advocaat-curatoren. Het kleuren van informatie en het opzoeken van de grenzen van de waarheid of halve waarheden is van alle tijden en een lastige hobbel voor iedere rechter. Maar er is voor advocaten wel een gedragsregel waaruit geconcludeerd kan worden dat deze een onderzoeksplicht hebben en zeker geen onwaarheden bewust in het dossier mogen brengen.

In het strafrecht is het een veel voorkomend verschijnsel dat de echte verdachte zich als eerste bij de politie presenteert maar wel als slachtoffer en vervolgens wordt diens aangifte opgenomen. Het proces wordt daarmee ten gunste van de echte verdachte omgedraaid. De politie beschouwt het slachtoffer vervolgens als verdachte en voegt het verleden van het slachtoffer er bij. Het echte slachtoffer mag vervolgens geen aangifte doen en de echte dader wordt niet als verdachte gehoord en zijn verleden blijft buiten beeld.

De controle op het handelen van curatoren wordt over het algemeen als beperkt beschouwd. Het gevolg is dat onwaarheden negatief kunnen doorwerken voor de failliet die dan met deze enorme achterstandspositie qua informatie het bijna altijd verliest. De suggestie dat er iets strafbaars gepleegd is, is vaak de aanleiding geweest van het opzeggen van krediet.

We kunnen dit benoemen als een een-tweetje.

De auteur Mr. Jacob Vlaar is voormalig advocaat

2 gedachten over “De roofcultuur bij faillissementen

Voeg uw reactie toe

  1. Vele investeerders herkennen de sores met bedrijven waarbij curator(n) zijn aangesteld. De afwikkeling duurt eindeloos en de curatoren strijken zonder gezeur over factuuurje > €250.000/ jr op. Voorwaarde is dat de advocaat/ curator goede relatie heeft met verantwoordelijke rechter. En ook grote advocatenkantoren kunnen hier goed aan verdienen.
    C’ est la vie…

    Like

  2. Je spreekt van “roofcultuur”, zo zou je het kunnen noemen.
    Echter IMHO kun je beter spreken van Roofkunst. Iedereen ziet het en accepteert het.

    Dit verregaande bedrog is in NL door de juristen tot een ware kunst verheven – dus 𝐑𝐨𝐨𝐟𝐤𝐮𝐧𝐬𝐭

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: